Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τη μουσική (μουσική τέχνη) ως δώρο των θεών, συνδέοντάς την με τον Απόλλωνα και τις Μούσες.

Η μουσική διαδραμάτιζε κεντρικό ρόλο στην εκπαίδευση, τη θρησκεία και τις δημόσιες εκδηλώσεις. Βασιζόταν σε κλίμακες (τρόπους) και χρησιμοποιούσε όργανα όπως η λύρα, ο αυλός, η κιθάρα και το τύμπανο.

Σημαντικοί μουσικοί της αρχαιότητας ήταν ο Τέρπανδρος, που θεωρείται ο “πατέρας της ελληνικής μουσικής”, ο Σακάδας ο Αργείος, διάσημος αυλητής, και ο Πίνδαρος, γνωστός για τους χορικούς ύμνους του. Θεωρητικοί όπως ο Πυθαγόρας και ο Αριστόξενος συνέβαλαν στη θεμελίωση της μουσικής θεωρίας.

Σήμερα, σύγχρονοι μελετητές και μουσικοί όπως ο Χριστόδουλος Χάλαρης και ο Πέτρος Ταμπούρης προσπαθούν να αναβιώσουν αυτή την αρχαία μουσική παράδοση.